من از پوهنځۍ/دانشکده هنر های زیبا فارغ شده ام، سپس سند ماستری خود را در رشته هنر های تجسمی و نمایشی به دست آورده ام، البته هر دو مقطع تحصیلی را در داخل افغانستان تکمیل نموده ام. طی 12 سال اخیر به عنوان طراح گرافیک و عکاس در مؤسسات غیردولتی و نهاد های بین المللی مختلف در افغانستان وظیفه مسلکی اجرا نموده ام.
من قبل از به قدرت رسیدن طالبان، به حیث یک طراح گرافیک شغل آزاد داشتم. در سال 2022 در یکی از مؤسسات غیردولتی ملی که برای زنان فعالیت می کرد، به کار آغاز نمودم. در آن زمان حامله بودم و مجبور بودم که به ولایات سفر کنم، که هر کار را برایم چالش برانگیز می ساخت. ما تلاش کردیم تا فعالانی را دریافت نماییم که بتوانند از طریق اجماع مردمی، جامعه مدنی را بازسازی نمایند و روابط بین مردم و طالبان را بهبود بخشند. ما این فعالیت ها را در پنج زون افغانستان انجام دادیم. اما پس از اعمال محدودیت های اخیر توسط طالبان، من در حبس خانگی به سر می برم.
سال گذشته کاکاهایم، پدرم، برادرم و شماری زیادی از دوستان و اقارب ما به خاطر خطر بزرگی که از جانب طالبان متوجه آنها بود، افغانستان را ترک نمودند. آنها در دولت پیشین ایفای وظیفه می کردند. طالبان دو مرتبه خانه ما را تلاشی کردند و موتر پدرم را با خود بردند. پس از آنکه آنها برای بار دوم به خانه ما هجوم آوردند، مادرم و خواهرانم نیز افغانستان را ترک گفتند، زیرا مصونیت خواهرانم ما را به تشویش ساخته بود.
آنچه برای من خیلی حایز اهمیت است، آینده افغانستان، آینده مردم این کشور، علیالخصوص زنان و دختران می باشد. هرکس در افغانستان از گرسنگی رنج می برد. اکثریت زنان و دختران افغان با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند.
آرزومندم روزی دختران و زنان افغان بتوانند دوباره به حقوق و آزادی شان دست یابند و امیدوار هستم که دیگر چشم آنها به طالبان نه افتد.
من از تمام مردان افغانستان تقاضا می نمایم که از زنان، مادران و خواهران شان حمایت کنند و با آنها با مهربانی برخورد کنند. همچنان، از جامعه جهانی می خواهم که ما را به فراموشی نسپرند و در همچو شرایط دشوار دختران و زنان افغان را کمک نمایند.