صدای شما: سمنگان
“من قبلاً عضو شورای ولایتی بودم و در سال 2010 رئییسه یک مؤسسه غیردولتی بودم. پیش از آنکه طالبان به قدرت برسند، من در مؤسسه غیردولتی خود در یک پروژه تامین صلح و تطبیق قطعنامه شماره 1325 [شورای امنیت سازمان ملل متحد] مصروف بودم. همچنان، برای مدت چهار سال به عنوان عضو شورای ولایتی ایفای وظیفه نموده ام”.
اکنون در خانه نشسته ام و هیچگونه فعالیت انجام داده نمی توانم. بیکاری تغییر بزرگی است که در زندگی من رونما گردیده است. واقعاً بیکاری برای یک زنی که همواره در بیرون از منزل فعال بوده و سال ها کار کرده باشد و به صورت آنی تمام فعالیت هایش متوقف و در خانه حبس شده باشد، یک تغییر کلان است.
مواجه بودن با مشکلات امنیتی یکی از تغییرات قابل ملاحظۀ دیگر در زندگی من می باشد. متاسفانه، از لحاظ امنیتی در وضعیت خوب قرار ندارم. این یک واقعیت است.
مهمترین چیزی که ما به آن می اندیشیم، بقای ما است
در حال حاضر مهمترین چیزی که ما به آن می اندیشیم، بقای ما است. یعنی ما صرف به این می اندیشیم که چه کنیم تا زنده بمانیم و اطمینان حاصل کنیم که کسی برای ما مزاحمت نمی کند. ما آرزو داریم که مثل مردم عادی زندگی کنیم، تا هیچکس ما را در پیوند با وظایف مان در گذشته مورد بازجویی قرار ندهد.
من اجازه ندارم در ولایت خود دست به هیچگونه فعالیت بزنم و از سوی دیگر با مشکلات امنیتی فراوان روبرو هستم. پس از به قدرت رسیدن طالبان به ولایت دیگر نقل مکان نموده ام. من تطبیق یک پروژۀ برنامه های بشردوستانه را آغاز نموده ام که توسط کارمندانم تطبیق شد، چون شخصاً خودم در ساحه حضور نداشتم. این تا زمانی بود که هر چیز بیشتر جدی شد.
در ابتدا طالبان فکر می کردند که من از افغانستان بیرون شده ام، اما بعدا از اینکه اطلاع یافتند که هنوز در کشور خود مصروف کار هستم، مشکلات امنیتی ام به اوج خود رسید. کارمندانم را حین تطبیق پروژه یاد شده مورد آزار و اذیت قرار دادند. بعداً طوری وانمود کردم که دیگر کار نمی کنم و صرف در خانه خواهم ماند. از آن زمان بدینسو به هیچ فعالیت عامه دست نزده ام، و آنچه در توان دارم از خانه انجام می دهم.
تحت حاکمیت طالبان آینده افغانستان خوب به نظر نمی رسد، هرگاه رژیم تغییر نماید و تحولاتی رونما گردد، احتمال دارد اوضاع بهتر شود.
مبارزه یگانه کاری است که تمام مردان و زنان افغان می توانند انجام دهند، که متاسفانه آنها آنرا انجام نمی دهند. اگر آنها خواسته باشند، هرکدام شان می توانند در برابر طالبان ایستادگی و مبارزه نمایند، به حرف های آنان گوش ندهند، برای آموزش دختران و کار زنان دادخواهی نمایند، خاصتاً مردان افغان که هیچگاه از زنان حمایت نکرده اند و حالا نیز حاضر نیستند از آنان حمایت کنند.